لباس زیر مردانه در ظاهر انتخاب سادهای است — سه فیت بیشتر ندارد. ولی همان سه فیت، در طول یک روز کاری تفاوت محسوسی میسازند. این راهنما کوتاه است چون واقعاً پیچیده نیست.
باکسر
بلندترین فیت. پاچه تا میانهی ران میرسد. اگر از سابیدهشدن ران اذیت میشوید یا زیر جین میپوشید، همین را بگیرید.
نکتهی کلیدی: لبهی پاچه باید نوار سیلیکونی داشته باشد، وگرنه در طول روز بالا میرود و مجبورید مدام مرتبش کنید. این را در توضیح محصول چک کنید؛ همهی برندها این کار را نمیکنند.
ترانک
حد وسط. پاچهی کوتاه و چسبان دارد. زیر شلوارهای فرم و جین اسلیم هیچ حجم اضافهای نمیسازد و چون پارچهی کمتری دارد، در گرما خنکتر میماند و سریعتر خشک میشود.
شورت
کمحجمترین گزینه، بدون پاچه. زیر شلوارهای نازک و کتان بهترین انتخاب است. برش کناری بالا آمده تا آزادی حرکت بدهد.
چیزی که مهمتر از فیت است: کش کمر
اینجا جایی است که تفاوت لباس زیر خوب و بد را حس میکنید. سه چیز را نگاه کنید:
- پهنا. کش زیر دو سانت روی شکم فرو میرود. سه سانت استاندارد راحتی است.
- بافته یا چسبانده؟ کش بافته بعد از صد بار شستن هم فرمش را نگه میدارد. کش چسبانده موج برمیدارد.
- برچسب. برچسب داخلی روی کمر، رایجترین دلیل خارش است. برندهایی که سایز را روی خود کش چاپ میکنند، به این فکر کردهاند.
سایز را از کجا بخوانیم؟
سایز لباس زیر مردانه بر اساس دور کمر واقعی است، نه سایز شلوار. سایز شلوار در برندهای مختلف تا چهار سانت اختلاف دارد و اگر از روی آن انتخاب کنید، تقریباً همیشه یک سایز اشتباه میگیرید. یک متر پارچهای بردارید، دور کمر را روی خط طبیعی اندازه بگیرید و از جدول راهنمای سایز بخوانید.
چند تا کافی است؟
قاعدهی ساده: به تعداد روزهای بین دو بار شستن، بهعلاوهی دو تا. برای بیشتر آدمها یعنی هفت تا ده عدد. برای همین است که پکهای سه و پنجتایی منطقیترین شکل خرید است و تا هجده درصد ارزانتر تمام میشود.
لباس زیر مصرفی است، نه سرمایهای. هر دو سال یک بار همه را عوض کنید؛ کشرفته و نازکشده دیگر کارش را انجام نمیدهد.
دیدگاه شما